Sommige herinneringen verdwijnen nooit.
Je hoeft maar een paar tonen van een oude gitaar te horen, een vertrouwde naam tegen te komen of een vergeelde foto terug te zien en ineens ben je weer terug. Terug naar de tijd van de Indorock, toen muziek nog uit de huiskamer, garage of repetitieruimte kwam en gitaren het ritme van een nieuwe generatie bepaalden.
Terugkijken met en naar, oude Indorock muziekvrienden in mooie bewogen tijden. Het is terugdenken aan mensen met wie we muziek maakten, optredens beleefden, nachten doorpraatten en vooral heel veel plezier hadden.
Voor veel Indorockers begon het met een gitaar.
Een gitaar was meer dan een muziekinstrument. Het was een droom. Een manier om jezelf uit te drukken en vooral: een manier om samen te zijn.
Er werd geoefend totdat de vingers pijn deden. Akkoorden en solo’s werden eindeloos herhaald. Versterkers stonden soms veel te hard en buren wisten waarschijnlijk precies wanneer er weer gerepeteerd werd. Maar niemand dacht daar echt over na. Er moest muziek worden gemaakt.
De invloed van rock-‘n-roll, country, blues en vooral de Amerikaanse gitaarhelden was overal voelbaar. Jongeren met een grote liefde voor muziek gaven er vervolgens hun eigen draai aan. Zo ontstond een geluid dat in Nederland een bijzondere plaats zou krijgen: Indorock.
Wie die periode heeft meegemaakt, weet dat het niet alleen om de muziek ging. Het ging om de vrienden. Om de jongens met wie je uren onderweg was naar een optreden. Om het sjouwen met versterkers en drumstellen. Om het wachten achter het podium. Om de spanning voordat de eerste gitaar werd aangeslagen.
En daarna natuurlijk het optreden zelf. De zaal vol mensen, de dansvloer, het geluid van de gitaren en het gevoel dat je samen iets bijzonders aan het doen was. Jaren later zijn juist die kleine herinneringen vaak het meest waardevol.
Een bepaalde versterker. Een gitaar die inmiddels allang niet meer bestaat. Een bijnaam. Een grap die alleen de bandleden nog begrijpen. Of de herinnering aan een muziekvriend die er helaas niet meer is.
Het waren mooie tijden, maar zeker niet altijd gemakkelijke tijden.
Veel Indische Nederlanders moesten na de oorlog een nieuw bestaan opbouwen. Er werd afscheid genomen van het oude leven en een nieuwe toekomst gezocht in Nederland. Tegen die achtergrond kreeg muziek een bijzondere betekenis.
Muziek bracht mensen bij elkaar. De Indorock werd een manier om identiteit, vriendschap en levenslust uit te dragen. In een periode waarin veel moest worden opgebouwd en veranderd, waren er ook momenten van vrijheid en plezier.
Een avond met vrienden. Een optreden. Een dans. Een gitaar. Even alles vergeten. Dat zijn de momenten die blijven hangen.
En dan, vele jaren later, komen oude muziekvrienden elkaar opnieuw tegen.
De haren zijn misschien grijs geworden en de jaren hebben hun sporen nagelaten. Maar zodra het gesprek over vroeger gaat, lijkt de tijd even stil te staan.
“ Weet je nog…?”
Dat is vaak genoeg. De verhalen komen vanzelf. Over die ene zaal. Die ene band. Dat ene optreden. Over gitaren die van eigenaar wisselden. Over muzikanten die later een heel andere weg insloegen. En natuurlijk over degenen die we missen. Want bij het terugkijken hoort ook het besef dat niet iedereen die vroeger naast ons stond er vandaag nog bij kan zijn. Juist daarom zijn foto’s, verhalen, muziek en herinneringen zo belangrijk.
Bij The Java Guitars gaat het daarom niet alleen om gitaren en muziek. Het gaat om het verhaal erachter. Om de mensen die deze muziek hebben gemaakt en beleefd. Om de vriendschappen die door muziek ontstonden. Om de gitaren die een herkenbaar geluid voortbrachten en om de herinneringen aan een tijd die nooit helemaal voorbijgaat.
Een gitaar kan oud worden. Een versterker kan zwijgen. Een band kan ophouden te bestaan. Maar de muziek blijft ergens aanwezig. In een foto. In een verhaal. In het geheugen van een oude muziekvriend.
En soms, heel eenvoudig, in een paar akkoorden op een gitaar.
Misschien is dat wel het mooiste van terugkijken. We kijken niet alleen naar het verleden. We nemen het verleden mee.
De muziek van toen heeft een plaats gekregen in ons leven en in onze herinneringen. De vriendschappen, de optredens en de avonturen zijn onderdeel geworden van wie we zijn. Daarom blijven we verhalen vertellen. Daarom blijven we oude foto’s bekijken. Daarom zoeken oude muziekvrienden elkaar soms weer op. En daarom blijft die gitaar uiteindelijk klinken.
SPECIAL GUEST BEN POETIRAY @ THE CRAZY ROCKERS
THE CRAZY ROCKERS o.l.v. WOODY BRUNINGS ● EDDY CHATELIN ● BEN POETIRAY gastmuzikant
27.12.2017 ● THE LEGENDS ● HANS BAX ● EDDY CHATELIN ● BEN POETIRAY ● RON LAMSTER† ● KENNETH HENDRIKS
BEN POETIRAY ● RONNY NEYNDORFF† ● DAAN HOYER ● ROY DE FRETES ● HARRY KOSTER†
‘WHOLE LOTTA SHAKIN’
‘MAMA E’
‘BACK TO THE USA’
BEN & WIETJE POETIRAY ● ROBBY LATUPERISSA† ● DANNY PATTINAMA
‘GUITAR BOOGIE’
‘AL CAPONE’
LOULOU & REGGY TIELMAN† ● BEN POETIRAY ● FRANS & GUUS VAN HAASEN ● CARMEN & FRANCIS 18.12.1984 PALAIS DE DANCE ● LENBACH PALAST MÜNCHEN
ROCK ‘N ROLL MEDLEY ● ‘SHAKE BABY SHAKE’ ● ‘HOUND DOG’ ●
EDU SCHALK ● BEN POETIRAY
‘WHAT’D I SAY’
‘CHERYL MOANA MARIE’
